Τρεις λέξεις,
τρεις πυλώνες που κράτησαν όρθιο
ένα ολόκληρο όνειρο.
για να ζει ο άνθρωπος
με αξιοπρέπεια,
για να μη σκύβει από ανάγκη
ούτε να σωπαίνει από φόβο.
για να γνωρίζει, να κρίνει,
να αλλάζει τον κόσμο,
να μη δέχεται το άδικο
σαν να ’ταν νόμος της φύσης.
η μεγάλη ανάσα,
το δικαίωμα να μιλάς,
να ονειρεύεσαι,
να πορεύεσαι
χωρίς σκιές πάνω
από το φως σου.
Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία
τρεις λέξεις που έγιναν κραυγή,
ξύπνησαν δρόμους και σιωπές
στις 17 Νοέμβρη την αυγή,
για τη σκλαβωμένη ελληνική ψυχή.
Κι η κραυγή αυτή μεγάλωσε,
ανέβηκε στους τοίχους, στα παράθυρα,
έγινε παλμός, αίμα και φως.
Ένα φως που δε σβήνει,
όσο υπάρχουν καρδιές
που δεν φοβούνται να θυμούνται,
και να κρατούν διαρκή υπόσχεση
Ποτέ να μην χαθεί
ό,τι κερδήθηκε με θάρρος και αίμα.!
© ΕΛΈΝΗ ΛΟΎΚΑΡΗ ΚΑΛΑΪΤΣΊΔΟΥ
Οι μαθητές/τριές μας προσέγγισαν σήμερα το θέμα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου μέσα από βίντεο, παραμύθια, τραγούδια, ποιήματα και εικαστικές δημιουργίε